kwebbel.jeugdsentiment

Nostalgische ontboezemingen

Zoeken ...     

 

Et maintenant – Gilbert Becaud

Et maintenant que vais-je faire
De tout ce temps que sera ma vie
De tous ces gens qui m’indiffèrent
Maintenant que tu es partieToutes ces nuits, pourquoi pour qui
Et ce matin qui revient pour rien
Ce cœur qui bat, pour qui, pourquoi
Qui bat trop fort, trop fort

Et maintenant que vais-je faire
Vers quel néant glissera ma vie
Tu m’as laissé la terre entière
Mais la terre sans toi c’est petit

Vous, mes amis, soyez gentils
Vous savez bien que l’on n’y peut rien
Même Paris crève d’ennui
Toutes ses rues me tuent

Et maintenant que vais-je faire
Je vais en rire pour ne plus pleurer
Je vais brûler des nuits entières
Au matin je te haïrai

Et puis un soir dans mon miroir
Je verrai bien la fin du chemin
Pas une fleur et pas de pleurs
Au moment de l’adieu
Je n’ai vraiment plus rien à faire
Je n’ai vraiment plus rien …

Beoordeel dit nummer met 1 SterBeoordeel dit nummer met 2 SterrenBeoordeel dit nummer met 3 SterrenBeoordeel dit nummer met 4 SterrenBeoordeel dit nummer met 5 Sterren
Loading...
| Geen categorie | 3 herinneringen aan dit nummer

3 herinneringen »

  1. vorige week nog aan zijn graftombe gestaan in Parijs op
    Père Lachaise en gedacht aan al zijn prachtige chansons waaronder Et Maintenant. Het ga je goed, daar ergens in het universum, Gilbert.

    Comment by goossens denise | 9 september 2009

  2. Ik hoorde een paar weken geleden Marijn De Valck (BOMA) ondermeer dit lied vertolken in zijn programma “Art Bécaud”. Mooie vertolking.
    Heb ook al Père Lachaisse bezocht, maar wat zeker niet mocht ontbreken was het bezoek agraf van Edith PIAF waar elke dag verse bloemen op liggen.

    Comment by marc maryns | 27 december 2009

  3. Op 11 april 2008 heeft Hilde Breugelmans voor goed van ons afscheid genomen: ze was amper 40, een onverbiddelijke hersenbloeding velde haar. Op die dag zei ik voor mezelf: “Et maintenant??”…, ik die me haar beste vriend mocht noemen, ik die haar sinds de laatste jaren van haar univ had leren kennen en mee gevormd had, haar gids en vertrouwen… Ik kende dit dramatische lied, dat ik door Becaud ooit “life” heb horen zingen in het Park van Brasschaat, in openlucht, en nu, nu capteer ik het voor de eerste maal terug. “Merci, Meester Poeet Gilbert, merci, zoals jij het zingt, zo leef ik nu.”

    Comment by Carsau Frans | 7 februari 2010

Verwoord hier ook jouw herinneringen aan dit nummer